Οι επιστήμονες, με βάση αυτή τη μελέτη, ισχυρίζονται ότι το διαδίκτυο πλέον λειτουργεί σαν ένα είδος «διαδραστικής» μνήμης για τον άνθρωπο. Η επικεφαλής συγγραφέας Betsy Sparrow, από το Πανεπιστήμιο Columbia, επισημαίνει ότι αυτό το είδος μνήμης κάνει το άτομο να πιστεύει ότι υπάρχει μια «εξωτερική μονάδα» μνήμης που βοηθάει τη δική του και επικοινωνεί με άλλα άτομα. Όπως ακριβώς δηλαδή κάνει και το διαδίκτυο.
Οι επιστήμονες πραγματικά πιστεύουν ότι μπορεί το ίντερνετ να βοηθήσει στην ενίσχυση της «διαδραστικής» μνήμης, αφού υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν εξειδίκευση σε κάποιο τομέα και οι γνώσεις τους μπορούν να βοηθήσουν άλλους που αγνοούν αυτά που εκείνοι γνωρίζουν καλά.
Το πρόβλημα όμως προκύπτει όταν η πραγματική μνήμη των ανθρώπων εξαρτάται απόλυτα από το διαδίκτυο. Όταν για παράδειγμα οποιαδήποτε πληροφορία από το ίντερνετ μπορεί να βρεθεί ακόμα και κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου μέσω ενός κινητού τηλεφώνου, η πραγματική μνήμη των ανθρώπων σταδιακά θα μειωθεί σημαντικά.

